In een keer is het zover: je voelt je anders. Je hebt geen zin meer om te spelen met kleinere kinderen uit te buurt. Maar morgen vind je dat ineens wel weer leuk. Je lijf verandert. Spannend, maar je voelt je er ook helemaal niet in thuis. Laat staan dat iemand aan je mag komen of je bloot mag zien. Je wilt graag alles voor jezelf beslissen. Je kunt het… of niet? En niemand moet tegen je zeiken.

Wat nou?
Het komt bij iedereen vroeg of laat: die puberteit. Jongens en meiden. Ze ondergaan het anders. De een krijgt een mannelijker lichaam. De ander ziet borsten groeien en wordt ongesteld. En dat is niet het enige. Je wordt niet alleen volwassen, maar je gaat ook anders denken. Alleen je ouders snappen dat niet. Pfff…hoe pak je dat aan?

Oplossingen
Als je lichamelijk afhankelijk bent van hulp van verzorgers of ouders is dat bijzonder lastig. Je wilt niet dat je moeder ziet dat jouw penis groeit en er al veel haar op zit. En meisjes vinden het vervelend om hun moeder of vader onder ogen te komen als ze ongesteld zijn.
Je kunt een heleboel oplossingen voor jezelf bedenken. Als je het jezelf gemakkelijker wilt maken, moet je soms wat slikken, zodat je later meer bereikt.

Lijf
Wil je meer privacy? Hebben je ouders je altijd geholpen met wassen, aankleden enzovoorts, maar heb je daar tabak van? De simpelste weg is dit tegen ze zeggen. Maar ja, snappen zij dat?
Leg ze uit dat het mogelijk is met een Persoonsgebonden budget (Pgb) iemand in te huren die jou verzorgt. Dat je dan wel mee wilt beslissen over wie dat is. En zeg dan dat het voor jouw ouders alleen maar zwaarder wordt, omdat je ook wel weet dat je niet altijd de gemakkelijkste bent. Het klopt: je moet even slikken, maar dan bereik je wel wat je hebben wilt.

Alleen of met vrienden op pad
De tijd is voorbij dat je zin hebt om constant met je ouders opgescheept te zitten. Winkelen? Wil je liever met vriendinnen doen. Middagje 'hangen' doe je sowieso met vrienden. Maar hoe kom je er?
Dat vraagt wat improvisatievermogen. Probeer met vrienden mee te gaan. Of te regelen dat je ouders je ergens naartoe brengen en verder weg zijn. Denk daarbij praktisch: het doel is dat je ze er niet bij hebt, maar om ergens te komen heb je ze wel nodig. Beetje onderhandelen dus.

Geen gezeik
De kleren die je eerst droeg, vind je niks meer. Je wilt een eigen stijl, waarvan je zeker weet dat niet iedereen die leuk vindt. Je moeder vast niet. Nou, dan ga je gewoon staan voor wat je wilt. Niet zeiken! Je moet natuurlijk wel een beetje voor jezelf op kunnen komen, dus doe je best.

Op eigen benen, dacht het niet
Net als jij meer op eigen benen kunt gaan staan, doen die benen het nog slechter. Wat nou? Kun je dus niet zelfstandig worden? Moeilijker is het wel. Je moet behalve door de puberteit, ook door dat proces: afscheid nemen van wat je wél kon. Dat doet iedereen weer anders. Je kunt het een positieve draai geven door nu juist dingen voor jezelf goed te regelen, zoals hulpverleners.

De liefde en de toekomst
Je zult niet de eerste zijn die denkt dat niemand jou ooit zal willen. Je bent verliefd, maar ze ziet je niet staan. Jij bent helemaal gevallen voor die ongelooflijke lekkere goser, maar ja… wat zou hij met jou moeten? Handicap of niet, iedereen denkt dat. Maar met je handicap is het soms best wat moeilijker. Het enige dat je daar tegen kunt doen, is uitstralen dat je helemaal te gek bent. Geloven in jezelf. Zorg dat je je goed voelt. Ga zelf niet zeiken. En onderneem wat. Als je thuis blijft zitten, gebeurt er nooit iets.

Echt geen zin
Je hoeft niet altijd de vriendelijke aardige dochter of zoon te blijven! Als je gewoon echt geen zin hebt in je ouders, dan maak je dat maar duidelijk. En snappen ze dat niet? Dan is dat mooi even hun probleem. Zet je maar af. Maak een keer ruzie. Dat lucht soms erg op. En je maakt jouw omgeving duidelijk dat je geen kind meer bent met wie ze alles kunnen doen. Jij bent jij!

Niet opsluiten
Het kan ook zijn dat je er niet meer uitkomt. Dat je het gevoel hebt vast te draaien met al je gevoelens. Niemand begrijpt je. Vrienden zijn met hele andere dingen bezig dan jij. En je ouders zien je als een klein kind. Moet je je dan maar opsluiten? Het is veel slimmer om te proberen iemand te vinden met wie je kunt praten. Als je ziet dat je echt niet de enige bent, voel je je meestal wat beter!