Ik kon bijna niet meer sturen van het zweet in mijn handen!
Esther beschrijft haar dag tijdens de nederlandse kampioenschappen in april 2001.

Veertien april half vijf 's morgens piep, piep, piep: de wekker. Ja, het is vroeg opstaan voor een wedstrijd, mijn eerste. Afijn, opgestaan, aangekleed, beetje ontbeten en half zes stond de taxi voor. (De taxichauffeur was er ook erg blij mee, not!)

Om half tien kwamen we aan in Boxmeer. Wij waren nummer 59. Om 10.00 begon de wedstrijd. De combi 1 en 2 waren eerst. En toen waren wij aan de beurt bij de debutanten duo 1 junioren. Het ging redelijk, bij de phrase graze mixer, werd ik door Hylke bijna van de dansvloer geduwd, maar ja. Om half een begon de 2e ronde, voor degenen die zich in de eerste ronde niet geplaatst hadden voor de halve finale. Voor ons was de 2e ronde nodig.

Toen de halve finale. Eerst combi 1 en 2. Toen was onze klasse. De nummers werden opgenoemd en nummer 59 zat erbij! YES! De finale, de spanning liep op. We zaten er bij! Het ging goed. Ik kon op het eind bijna niet meer sturen van het zweet in mijn handen. Toen was het wachten op de prijsuitreiking. De tweede plaats ging naar nummer 54 en wij waren nog niet geweest. We waren dus EERSTE! Nederlands kampioen.

Spullen pakken en terug naar huis. In de Mc Donalds aan de A28 gegeten. Daar kwam een jongen naar ons toe, die vroeg hoe komen jullie aan die medailles, want die hadden we nog om natuurlijk. "Rolstoeldansen, 1 STE PLAATS!"

Verder naar huis. Via Heerenveen en de Kaap en om 22.50 was ik weer thuis. NEDERLANDS KAMPIOEN, JIPPIE!!!!!!!!!!!!!