'Zeven jaar geleden was ik met mijn moeder op vakantie in Nederland. Ik vond dit zo'n mooi land met aardige mensen. Rolstoelvriendelijk ook. Vanaf dat moment speelde ik met de gedachte om ooit eens hier te gaan wonen. Vooral omdat ik het interessant vind om met andere landen en culturen in aanraking te komen.

We zijn daarna weer teruggegaan naar Israël waar ik in een Kibboets woonde. Ik heb het daar altijd goed naar mijn zin gehad hoor, maar Nederland bleef een beetje kriebelen. Dat komt ook omdat mijn moeder Nederlandse is.
Drie jaar geleden waren we weer hier op vakantie. In het hotel waar we altijd logeerden, vroeg de eigenaar aan mijn moeder of ze daar wilde komen werken. Dat kwam erg mooi uit.

Toen hebben we de knoop doorgehakt en zijn we een tijdje later naar Nederland verhuisd. Dat is nu twee jaar geleden. Ik ben meteen begonnen met het leren van de taal. De meeste dingen versta ik wel, maar soms begrijp ik niet wat iemand bedoelt. Of ik ken sommige woorden niet zo goed.
Het valt me op dat in Nederland veel meer gebouwen toegankelijk zijn. In Israël zijn wel aangepaste huizen, maar het geheel is veel minder toegankelijk. Hier zijn de faciliteiten ook beter geregeld, zoals de OV-taxi. Voor mij is dat geweldig! Ik kan met mijn rolstoel overal naartoe. Mensen beschouwen je hier meer als een gelijkwaardig persoon, vind ik.

Ik weet niet of het voor mijn ziekte, SMA, beter is om in Nederland te wonen. Ik ben hier nog niet naar een arts geweest. Het was niet nodig.

Hoewel ik het hier erg naar mijn zin heb, mis ik Israël soms. Mijn vader en broer plus een heleboel goede vrienden wonen daar. En de zon en het strand....

Ik ben van plan om een tijd hier te wonen. Dit jaar ben ik begonnen met een studie Psychologie aan de Universiteit van Amsterdam. Daarna zie ik wel verder. Misschien blijf ik, misschien niet.'